فیبروم های رحمی (لیومیوم) رشد غیر سرطانی رحم هستند که اغلب در سال های باروری ظاهر می شوند. آنها از بافت ماهیچه ای و فیبری تشکیل شده اند. آنها فوق العاده رایج هستند – 70-80٪ از زنان تا سن 50 سالگی به آنها مبتلا می شوند.
در حالی که خوش خیم هستند (تقریباً هرگز سرطانی نیستند)، تأثیر آنها بر کیفیت زندگی می تواند شدید باشد. اندازه آنها می تواند از نهال های غیرقابل تشخیص تا توده های حجیم باشد که می تواند رحم را به اندازه یک بارداری 6 ماهه منحرف و بزرگ کند.
خونریزی شدید قاعدگی (منوراژی): خیساندن سریع پدها، عبور لخته ها یا دوره هایی که بیش از یک هفته طول می کشد.
فشار و درد لگن: احساس سنگینی در قسمت تحتانی شکم.
تکرر ادرار: فیبروم ها روی مثانه فشار می آورند.
یبوست: فیبروم ها روی رکتوم فشار می آورند.
کمردرد یا پا درد: ناشی از فشار روی اعصاب نخاعی است.
درد هنگام رابطه جنسی: در صورت داشتن درد در زمان برقراری رابطه جنسی، می تواند نشانه فیبروم رحم باشد.
پزشکان علت خاصی را نمی دانند، اما تحقیقات به این عوامل اشاره می کند:
بسیاری از فیبروم ها حاوی تغییراتی در ژن هایی هستند که با ژن های موجود در سلول های عضلانی طبیعی رحم متفاوت است.
به نظر می رسد استروژن و پروژسترون، دو هورمونی که رشد دیواره رحم را تحریک می کنند، باعث رشد فیبروم ها می شوند.
ECM ماده ای است که باعث می شود سلول ها به هم بچسبند. فیبروم ها دارای ECM بیشتری نسبت به سلول های طبیعی هستند و آنها را فیبری می کند.
علائم بستگی به محل فیبروم دارد:
اولتراسوند: ابزار غربالگری اولیه.
Sonohysterography انفوزیون سالین: ما نمک استریل را به رحم تزریق می کنیم تا آن را گسترش دهیم و به ما امکان می دهد فیبروم های زیر مخاطی را به وضوح ببینیم.
MRI: بهترین “نقشه” از فیبروم ها را ارائه می دهد که برای برنامه ریزی جراحی بسیار مهم است.
هیستروسکوپی: یک دوربین کوچک از طریق دهانه رحم وارد می شود تا مستقیماً به داخل رحم نگاه کند.
آزمایشات آزمایشگاهی: بررسی کم خونی (تعداد کم خون) ناشی از خونریزی شدید.
کم خونی: از دست دادن شدید خون منجر به خستگی و ضعف می شود.
مشکلات بارداری: فیبروم ها می توانند خطر جدا شدن جفت، محدودیت رشد جنین و زایمان زودرس را افزایش دهند.
ناباروری: فیبروم های زیر مخاطی می توانند از لانه گزینی جنین جلوگیری کنند.
شواهد علمی کمی در مورد چگونگی پیشگیری از فیبروم وجود دارد، اما عوامل خطر عبارتند از:
رژیم غذایی: رژیم های غذایی حاوی گوشت قرمز و کم سبزیجات سبز ممکن است خطر ابتلا را افزایش دهند.
وزن: چاقی خطر را افزایش می دهد (سلول های چربی استروژن تولید می کنند).
ویتامین D: کمبود ممکن است با رشد فیبروم مرتبط باشد.
سبک زندگی: ورزش منظم ممکن است خطر را کاهش دهد.
ما به تصمیم گیری مشترک اعتقاد داریم.
ترانگزامیک اسید: برای کاهش روزهای خونریزی.
داروهای هورمونی: برای کنترل خونریزی و کاهش موقت حجم فیبرومها قبل از درمانهای قطعی
آمبولیزاسیون فیبروم رحمی (UFE): جریان خون را به فیبروم ها مسدود می کند تا آنها کوچک شوند.
میومکتومی: برداشتن فیبروم ها با حفظ رحم (برای زنانی که بچه می خواهند). از طریق هیستروسکوپی (بدون بریدگی)، لاپاراسکوپی (بریدگی های کوچک) یا شکم باز (برای فیبروم های بزرگ) انجام می شود.
هیسترکتومی: برداشتن رحم. دائمیترین راهکار برای پایان دادن به عود فیبرومها
آیا فیبروم به سرطان تبدیل می شود؟ بسیار نادر (لیومیوسارکوم کمتر از 1 در 1000 است).
آیا می توانم آنها را به طور طبیعی درمان کنم؟ رژیم غذایی کمک می کند، اما نمی تواند فیبروم های ایجاد شده را “حل” کند.
آیا هیسترکتومی تنها انتخاب من است؟ مطلقا نه. ما در گزینه های حفظ رحم تخصص داریم.
آیا پس از حذف دوباره رشد خواهند کرد؟ موارد جدید بعد از میومکتومی رشد می کنند. هیسترکتومی تنها درمان دائمی است.
بهبودی برای میومکتومی چیست؟ 2 هفته برای لاپاراسکوپی؛ 4-6 هفته برای باز.
آیا می توانم با فیبروم باردار شوم؟ بله، اما بستگی به موقعیت مکانی دارد.
آیا در یائسگی کوچک می شوند؟ بله، معمولاً با کاهش سطح استروژن.